با افزایش امید به زندگی و طولانی‌تر شدن دوره سالمندی، توجه به کیفیت زندگی افراد در این دوره، به یکی از موضوعات مهم در حوزه سیاست‌گذاری اجتماعی تبدیل شده است. سالمندی امروز صرفاً به معنای افزایش سن و کاهش توانایی‌های فردی نیست؛ بلکه بسیاری از سالمندان از استقلال، توانایی مشارکت اجتماعی و ظرفیت‌های فردی و اجتماعی قابل توجهی برخوردارند و مفهوم سالمندی فعال نیز بر همین جنبه‌ها تأکید دارد.
 

در عین حال، دوره سالمندی برای همه افراد تجربه یکسانی ندارد و ممکن است با افزایش نیاز به مراقبت، خدمات سلامت، حمایت‌های روانی و اجتماعی، مناسب‌سازی محیط زندگی، حمل‌ونقل و خدمات رفاهی و در برخی موارد استفاده از خدماتی مانند پرستار یا همیار سالمند همراه باشد. بنابراین، در کنار فراهم کردن زمینه برای مشارکت و زندگی فعال سالمندان، وجود حمایت‌های اقتصادی و اجتماعی متناسب با نیازهای این دوره نیز اهمیت پیدا می‌کند.
 

در صندوق حمایت و بازنشستگی آینده‌ساز، یکی از مزایایی که با توجه به این نیاز در مقررات صندوق پیش‌بینی شده، «حق کهولت» است. این مزیت با هدف تقویت حمایت مالی از اعضا در دوره سالمندی و کمک به تأمین بخشی از هزینه‌های مرتبط با نیازهای این دوره پرداخت می‌شود.

بر اساس مقررات صندوق، بازنشستگان و ازکارافتادگان و همچنین همسران تحت تکفل اعضای متوفی، از سن ۷۲ سالگی تمام، مشمول دریافت حق کهولت می‌شوند. این مزایا به‌صورت ماهانه و معادل ۶۰ درصد حداقل حقوق بازنشستگی عادی در همان سال، علاوه بر حقوق متعلقه، به افراد واجد شرایط پرداخت می‌شود.
 

در سال گذشته، ۱۱۴۰ نفر از اعضای صندوق با رسیدن به ۷۲ سال تمام، شرایط دریافت حق کهولت را پیدا کردند. صندوق حمایت و بازنشستگی آینده‌ساز نیز در سال ۱۴۰۴ در مجموع ۷۵۱ میلیارد و ۸۲۲ میلیون ریال بابت این مزایا پرداخت کرده است؛ رقمی که نشان‌دهنده حجم اجرای این مزیت در سال گذشته و سهم آن در مجموعه پرداخت‌های حمایتی صندوق است.
 

حق کهولت، از مزایای منحصربه‌فرد صندوق حمایت و بازنشستگی آینده‌ساز در میان صندوق‌های بازنشستگی است که با هدف توجه به نیازهای اعضا در دوره سالمندی در مقررات صندوق پیش‌بینی شده است. این مزیت، علاوه بر مستمری، حمایت مالی مشخصی را برای اعضای واجد شرایط در این دوره فراهم می‌کند و از جمله ویژگی‌هایی است که رویکرد صندوق به حمایت از اعضا را از الگوی متعارف پرداخت مستمری متمایز می‌سازد. با توجه به تغییر ساختار سنی جامعه و افزایش طول دوره سالمندی، توجه به چنین حمایت‌هایی می‌تواند در ارتقای کیفیت زندگی و تأمین نیازهای اعضا در این دوره اهمیت بیشتری پیدا کند.